Αχ πόσο θέλω να αρχίσει ο χειμώνας.
Να κρυώσει ο καιρός. Να χουχουλιάζω στο κρεβάτι μου και να νανουρίζομαι με τον ήχο της βροχής....
Περιμένω τα κυριακάτικα πρωινά που έξω βρέχει κι εγώ μέσα στο ζεστό μου σπίτι δίπλα στο τζάμι να απολαμβάνω τη βροχή πίνοντας ένα φλιτζάνι ζεστό καφε. Να περνάει η ώρα και εγώ όλο και πιο πολύ να χαλαρώνω....Να πέφτει το σκοτάδι νωρίς το απόγευμα και να βγαίνω να περπατήσω, για γυμναστική, έξω στο κρύο. Μέσα στην ησυχία των δρόμων και στα χειμωνιάτικα, μελαγχολικά φώτα που με γεμίζουν ρομαντισμό Και μετά... να χώνομαι σε μια μικρή και ζεστή καφετέρια και πίνω ένα αρωματικό τσάι παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου που δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως ο χειμώνας μας φέρνει πιο κοντά....
Γιατί; Γιατί δεν ξανοιγόμαστε να πάμε στις θάλασσες ή να φύγουμε διακοπές και να μας κρατήσει μακριά απο το σπίτι μας. Είμαστε εδώ στη βάση μας. Στο ζεστό σπιτικό μας που άλλοτε δέχεται κόσμο για τα απογευματινά χειμωνιάτικα σουαρέ και άλλοτε πάμε εμείς σε κάποιο σπιτικό. Δεν είναι υπέροχες οι χειμωνιάτικες παρέες;;;