Τον τελευταίο καιρό έχω μια ανησυχία. Μια έντονη ανησυχία. Τι είναι άραγε η ζωή; Τι είναι ο άνθρωπος; Γιατί ζούμε; Γιατί πεθαίνουμε; Τι με έχει πιάσει ; Μήπως ωριμάζω;
Μια ωραία απάντηση μου έδωσε ο καλός μου. Μου ειπε πως αν δεν υπήρχαμε δεν θα υπήρχε η λέξη ζωή, η μουσική, η τέχνη...ο κοσμος...
Το φιλοσόφησα πολύ. Πιστεύω πως η δευτέρα παρουσία έρχεται μόλις πεθάνουμε. Τότε συνεχίζουμε να ζούμε και γνωρίζουμε τον παράδεισο. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κόλαση. Και οι πιο κακοι τον παράδεισο γνωρίζουν.Απλά ίσως να έχουν κάποιες απαγορεύσεις. Αλλιώς αν υπήρχε κόλαση ο θεός δεν θα ήταν τόσο άδικος να παίρνει κοντά του μικρά παιδιά και νέους. Θα τους άφηνε εδώ στη γή να δει τι θα κάνουν. Γιατί τους παίρνει κόντα του νωρίς δεν μπορώ να το εξηγήσω. Κάποια αιτία θα υπάρχει...
1 σχόλιο:
Δεν εχω να σου δωσω απαντησεις και εγω παιδευομαι μ'αυτα ακομα...ανοητος γαρ
Οποτε θα σου προτεινα να διαλεξεις οποιο παραμυθι θελεις ,αυτο που θα γλυκανει τους φοβους σου ,αυτο που θα κανει πιο υποφερτο το αδιανοητο τελος,αυτο που σου ταιριαζει πιο καλα εσενα ... και ετσι να πορευτεις με συνεπεια και αξιοπρεπεια.
Γλυκανε την ψυχη σου ...τι παραμυθου εισαι ?
Σαν να ξεστρατισες τωρα τελευταια ?
Μεγαλωνεις και εσυ ?
Δημοσίευση σχολίου